Blog

Oranjekoorts!

Half 8 in de ochtend.
10 vragende hoofdjes kijken mij aan. “Alstublieft juf! Mag het?” Mijn humeur zegt vanmorgen eigenlijk heel hard “Nee!” maar ik kan geen weerstand bieden tegen die lieve koppetjes. Vandaar dat om half 8 in de ochtend de deuren van het tuinhuisje al open vliegen en er onderling geloot wordt wie op welke fiets, step op skelter mag. “Juf! Voor welk team bent u?” Daar ik niet op mijn achterhoofd ben gevallen en meteen snap dat deze vraag over het aankomende EK gaat geef ik meteen maar het juiste antwoord. “Oranje!” en ik geef het betreffende kindje de laatste oranje bal uit ons assortiment. Met overal blije gezichtjes om mij heen ben ik mijn slechte humeur eigenlijk al snel weer vergeten.

Oranjekoorts!
Zelf heb ik totaal niets met voetbal, zwemmen of atletiek, maar de kleur oranje? Daar kan zelfs ik niet meer omheen. De kinderen die mij voorbij rennen met oranje polsbandjes of oranje plakplaatjes herinneren mij er voortdurend aan dat er nog vlaggen liggen die ik moet ophangen en de ruimte verder moet versieren met deze zogenaamde “oranjekoorts”.  Als mij wordt gevraagd hoe goed ik kan voetballen, geef ik meteen een demonstratie waarbij de bal over de heg vliegt. Die vraag hoef ik in ieder geval niet nog een keer te verwachten. Maar de vraag “Juf, wat gaan wij bij de BSO doen met  de olympische spelen?” zet mij wel aan het denken.

Wilde plannen.
Als de kinderen naar school zijn haal ik een groot leeg blad tevoorschijn. Ik heb een obsessie voor moodboards lijkt het wel, want dit is alweer de 4de die ik maak deze maand. “Leefkind kleurt Oranje!” Onze sportspecialist komt naast mij staan en knikt goedkeurend. En terecht want zeker weten dat ik hem mee sleur in dit traject. Al snel wordt het blad volgeplakt met activiteiten die wij kunnen doen. Heuse wedstrijden op de BSO met “echte medailles”. Kinderen die met een microfoon verslag doen van de wedstrijden en de uitslag kunnen presenteren. Mijn hoofd lijkt net Pinterest waar alle ideeën als plaatjes doorheen schieten.

Complete chaos
In de tussentijd kleurt niet alleen het blad maar ook de binnenkant van mijn hoofd helemaal oranje. Ik durf het voor mijzelf bijna niet toe te geven, maar als ik naar het moodboard kijk, krijg ik spontaan zin om mijn sportkleren van de zolder afhalen. Ik maak een foto van het blad, trek mijn stoute gymschoenen aan en stuur deze door naar mijn collega's. "Leef Kind kleurt oranje!" Zal bij hun ook de "oranjekoorts" aanslaan?

 

Dag van een juf

Het is 5:45 uur, al een kwartier ben ik naar mijn wekker aan het staren en nu is het dan eindelijk tijd om toch maar op te staan. Met moeite krijg ik de hond uit de mand voor zijn ochtendwandeling, maar zodra zijn neus de buitenlucht aanraakt dartelt hij rond als een kleine pup. Als ik weer thuis kom bereid ik de lunch van mijn kinderen voor. Ze trekken er niet aan om tegelijk met mij op tijd op te staan dus zal ik ze vanavond pas na mijn werkdag zien. Om 6:45 uur stap ik in mijn wagen. Ik moet de locatie openen en ik voel mij ontzettend lui, dus die ene kilometer tussen mijn huis en werk leg ik vandaag met de wagen af.

Om 7:00 uur staan de eerste kinderen al voor de deur. Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik een ochtendmens ben. De bruisende energie die de kinderen met zich meebrengen zal menig mens met een ochtendhumeur met hun hoofd tegen de muur aan laten lopen. Naast de standaard activiteiten zoals lego en loombandjes verschijnen vandaag ook de bunchems op tafel. De kinderen waarderen het zeer dat ik een “go with the flow” juf ben en het duurt niet lang voordat de hele ruimte is omgetoverd voor een “levend bunchems-dartboard toernooi”. Uiteraard wordt het met z’n allen racen tegen de klok om de ruimte weer opgeruimd te krijgen voordat de bel van de school gaat, maar als iedereen meehelpt duurt dit proces meestal maar een paar minuten.

Met een “Fijne dag en tot straks juf!” sluit ik de deur en installeer ik mij achter mijn laptop waar het “to do” lijstje van vandaag tevoorschijn komt. Nog voordat ik aan mijn nieuwe taak kan beginnen om berichten voor social media te gaan schrijven, gaat de deur van de babygroep open omdat er telefoon voor mij is. Ik krijg de vraag of ik nog wat intakegesprekken wil overnemen, een kijkregistratie wil verwerken, wat werk voor ons nieuwe ouderportaal wil doen en de planning even wil nakijken, zodoende schuift mijn nieuwe taak door naar later. De uren vliegen voorbij en voor ik het in de gaten heb is het weer tijd voor pauze aangezien ik over een uurtje verwacht word bij de BSO.

Het is bijna 2 jaar geleden dat ik bij de kinderen vanaf 8 jaar in de BSO groep heb gestaan. Ik sta bij de deuropening te wachten als de eerste kinderen verbaast de trap af lopen. “Staat u vandaag bij ons op de groep?” vraagt het meisje dat vooraan loopt. Als ik bevestigend knik, joelen de kinderen door de gang van vreugde. Dit belooft een leuke middag te gaan worden. Ze maken zelf een planning voor de middag. Ze beginnen met kleien, gevolgd met bingo en tenslotte buiten op de speelplaats verstoppertje spelen. Ik sta er iedere keer weer versteld van hoe goed het ze lukt om de speelplaats er binnen 10 seconden als verlaten uit te laten zien. Het laatste potje wordt verstoord door de ouders die één voor één hun kinderen uit hun schuilplek weten te toveren. Deze ouders lukt dat wel, want als ik uiteindelijk om 18:00 uur zelf thuis ben, nemen mijn eigen kinderen nog niet eens de moeite om mij te komen begroeten.